Nijmeegse 4-daagse 2005
Laatst bijgewerkt 20-01-2006 12:06

Dinsdag 19 juli t/m Vrijdag 22 juli 2005        89ste Internationale Wandelvierdaagse Nijmegen

Omdat het na uit Ierland terug te zijn gekomen toch wel heel goed met mijn knieblessure is gegaan, heb ik besloten om toch maar te proberen de 4-daagse te gaan lopen. Omdat we er sowieso toch naartoe zouden gaan omdat Wietske en Nienke (vriendin) de 40 km gingen lopen. Op deze wijze kon ik mijn startbewijs voor volgend jaar ook vastleggen. Daarvoor moet je in ieder geval de eerste dag starten.

Op woensdag 13 juli zijn we al naar de Vierdaagsecamping Vossendijk/Winkelsteeg gegaan . Deze is gelegen op het sportterrein onderaan de Dukenburgse brug over het Maas-Waalkanaal in Nijmegen. Om een elektra-aansluiting te krijgen moet je er vroeg bij zijn. Toen wij er om 6.20u 's morgens aankwamen waren er al 196 nummertjes uitgegeven. De eersten stonden de vorige dag al voor de poort. Hiervan werden er 30 per uur van verwerkt op het inschrijfbureau. Op dat moment waren ze net een half uur begonnen. Snel uitgerekend: om 12.30u aan de beurt. Gelukkig konden we via kennissen van Jan Doggenaar (een bekende korfbalscheidsrechter) aan nummer 72 komen. Vorig jaar had ik Jan aan een lager nummer geholpen. Zo kun je dus mekaar matsen. Om 8.15u konden we beginnen met de tenten opzetten. Het was zeer warm en de huid was behoorlijk verbrand aan het eind van de dag. Wij zouden met z'n vieren (Bernadette moest nog werken die week) tot vrijdag blijven. Vrijdag moesten Berna en ik nog naar de bruiloft van Roely en Ton van de korfbalclub. Er bleek op de camping toch nog niet zoveel te beleven en de meiden zaten mekaar maar wat in de haren. Dus zijn we op donderdag gaan zwemmen bij de Beerendonck een recreatiemeer bij Nijmegen. Daarna zijn we naar huis gereden. 

  

Zaterdagmiddag
, na nog een verjaardagsvisite zijn we met z'n zessen (incl. Nienke) weer naar de camping gereden.
We moesten 's avonds de stad in omdat de meiden perse het optreden van Lange Frans en Baas B (had eerst Baas B en Lange Frans geschreven, maar Wietske wees mij erop dat dat niet de goede volgorde is) wilden zien op de Waalkade. Deze rap kon mij nog wel een beetje behagen, maar het meeste van dit genre vind ik maar niks en zeker niet langer dan twee nummers. Na het optreden nog even langs het Ierse café de Shamrock, waar niet al te veel bekenden waren. Marcella was met een groep van de camping meegegaan. Zij kwam later naar mij toe en we zijn samen naar de camping gefietst.
Zondagmiddag begon om 14.00u de gebruikelijke receptie van het Dutch Dream Team op de camping. Dit is een mij al jaren bevriende mannenwandelgroep. zie www.dutch-dream-team.nl De drankjes en de hapjes gingen er weer best in. Al snel werd het beheer over de barbecue mij in m'n wandelschoenen geschoven. 

  

's Avonds weer de stad in. Yes-R en De jeugd van tegenwoordig traden op bij het Valkhof. Niet om aan te horen, maar Wietske en Nienke stonden vooraan. Wij gingen alvast richting Waalkade, waar Racoon in het voorprogramma van Rowwen Hèze aan het optreden was. Ik ben al jaren lid van de Fanclub van Rowwen Hèze, dus dit mocht ik niet missen. Marcella en ik stonden vrij vooraan en kregen regelmatig nog net wat bier over ons heen. Voor Tanja was het allemaal te hard en te druk, waardoor Bernadette jammergenoeg ook wat aan de kant moest blijven. Aan het eind voegden Wietske en Nienke zich bij ons, maar konden niet helemaal overschakelen. Na afloop zijn Marcella en ik naar de Shamrock gegaan, de anderen gingen naar de tent. Veel bekenden gezien daar, waaronder de meiden van de Pinkangels, zie www.pinkangels.nl , erg gezellig. Nog een kroketje uit de muur getrokken en redelijk op tijd naar de camping terug. 
Maandagmiddag eerst boodschappen gedaan in het winkelcentrum in Hatert en daarna met W+N de stad in om ons aan te melden en onze looppassen en knipkaarten op te halen. Daarna op het terras bij de Wolk en de Shamrock veel lol gehad met Dutch Dream Team en het AA-marchingteam. W+N hebben lekker op het terras bij Mc Donalds gezeten de hele middag.

Dinsdag, de 1ste dag:   Vanaf 4.00u start de 50km. Normaal start ik pas om 5.00u, maar omdat ik met mijn knie een veel lager tempo zou moeten gaan lopen om een kans te maken, ben ik zo vroeg mogelijk gestart. 4.12u werd mijn pas gescand. Dit gebeurde voor de eerste keer 's morgens bij de start, zodat ze ook de niet gestarte mensen kunnen registreren. Dit bleken er toch nog ca. 300 te zijn. Die mensen kunnen dus volgend jaar meeloten voor een startbewijs.
Door mijn lage tempo liepen alle wandelaars mij voorbij, maar dat deerde mij helemaal niet. Ik had tot 17.00u de tijd om die 50km te volbrengen. In Lent, na ca 4 km, moest ik al naar de wc. M'n spijsvertering begon behoorlijk te werken. In een sporthal daar was ik bijna gelijk aan de beurt. Uiteindelijk zou ik nog twee keer moeten die dag. Twee jonge dames liepen mij langzaam voorbij en zongen wat en hadden het erover dat ze bijna niet konden slapen de nacht ervoor. "Eerste keer zeker?" vroeg ik. Dit werd bevestigd. "Zenuwen" zei ik. Nou dat was inderdaad zo. Dat deze meiden Judith en Annika waren en dat ik ze de vierde dag weer zou ontmoeten wist ik toen nog niet. Even later passeerde ik voor de eerste keer iemand. 10 minuten daarna naderde ik drie jongens die ook net iets langzamer liepen dan ik. Ik zei "gaat het toch nog gebeuren". "Wat?" vroegen ze. "Dat ik jullie voorbij ga lopen" zei ik. Ze moesten daarom lachen. Toen ik hen vroeg waarom ze zo langzaam liepen vertelden ze dat ze ook niet sneller hadden getraind en dat de anderen veel te hard gingen en dat ze er toch wel kwamen. Het was ook hun eerste vierdaagse. Ze bleken uit Soest te komen en Erik, Leon en Marcel te heten. Een uur later liep ik nog bij ze en had ze dus nog steeds niet ingehaald. Later, nadat zij en ik onafhankelijk van elkaar een keer gestopt waren liepen we weer naast elkaar. In Elst, de hoofdetappeplaats van die dag, kwam ik de Pinkangels tegen. Daar leerde ik ook Tijmen (Charlie van de Angels genoemd) kennen. Ik wilde nog met de dames op de foto onderweg, maar het bleek niet de fotograaf van foto Modern te zijn die aan de kant van de weg stond. In Oosterhout vlak voor we de dijk van de Waal opgaan, rusten altijd veel bekenden bij een café daar. Het was er erg gezellig, ook veel militaire vrienden die individueel lopen en het DDT waren aanwezig. Wietske en Nienke stopten er ook, maar gingen eerder door dan ik. Met Irene, Robin, Frans en Bert verder gelopen, maar moest vlak voor Lent wel afhaken. In Lent was het weer feest. Dènis en Bruno van het DDT en de Pinkangels waren er ook en we hebben nog een lekker biertje gedronken. Uiteindelijk liep ik om 16.45u over de finish. Een kwartiertje over dus. Nog even op de Wedren (start- en finishplaats) blijven hangen en toen naar de camping gefietst. Daar de door onze verzorging bereidde maaltijd genuttigd, gedoucht en om ca 23.00u gaan slapen. Tenslotte ging de wekker weer om 2.50u de volgende morgen.

Woensdag, de 2de dag:    Weer vroeg vertrokken, lekker rustig, eigen tempo, fietsen van de camping naar de Wedren. 5 minuutjes in de rij. 4.13u gestart. Even rustig op gang komen. En wie lopen er stomtoevallig ineens weer naast me? De jongens uit Soest. Ze gingen ook niet zo soepel, maar ze gingen weer. Na ca. 7 km bij het winkelcentrum in Hatert zaten Marcella en Tanja met koffie. Die waren met Wietske en Nienke opgestaan (Zij starten later voor de 40 km) en op de fiets gestapt. Erg knap van vooral Marcella want ze is echt geen ochtendmens. Jammer dat ze geen genoeg koffie voor de mannen uit Soest had, die liepen dan ook door. Ik zou ze pas op dag 4 terug zien. Marcella zou ook de meiden van de Pinkangels van koffie voorzien. Alleen had ik die al vooruit zien lopen. Jammer dus. Na een uurtje of drie, in de buurt van Alverna, vlak bij Wijchen, begonnen mijn darmen weer op te spelen. Ik moest erg nodig. Dus maar het bos in. Behoorlijke krassen opgelopen van de bramenstruiken. Goed dat ik altijd toiletpapier bij me heb. Daarna eigenlijk helemaal doorgelopen tot halverwege de lus op de dijk, waar één restaurant is. De Pinkangels wilden er net gaan rusten en dat leek me ook wel een goed idee. Op het terras dus met Aefke, Debbie, Sandra en Tijmen een eigen broodje zitten eten. Herman en Aart kwamen ook even aan. Toen Aart vroeg wat voor roze mutsen dat waren, viel dat niet in goede aarde bij de dames. Hij moest op de foto voor hun website, waar hij bij de negatieve personen zou komen te staan. 

 
Foto's: pinkangels.nl 

Ik ben eerder verder gegaan dan de rest, want die zouden me toch wel weer inhalen. In Niftrik kwam ik de twee (Jeroen en Olaf) van de drie buurjongens op de camping die nog liepen tegen. De ander Erik, die overigens de grootste bek had maandagavond, was de eerste dag al uitgevallen met blaren. In de regen, tot Wijchen, waar Erik met wat kennissen op ze stond te wachten, met ze meegelopen.  Inmiddels wist ik dat Wietske en Nienke al voorbij Wijchen in Zaal Verploegen zaten. Daar rusten we elk jaar, want daar zijn Rini en Sebina Megens kind aan huis. Deze mensen ken ik al meer dan twintig jaar vanuit de biljartwereld. Wij mogen altijd gebruik maken van de toiletten die door niemand anders gebruikt worden. Dat kan heel rustgevend werken. Toen ik daar kwam heb ik W+N die toiletten even gewezen. Ook Gerrie, de moeder van Nienke die ook meeliep en daar ook toevallig zat met haar medelopers kreeg dit in de gaten. Rini en Sebina kon ik echter nergens vinden. Bleek dat ze daar aan het werk waren gezet en dus in kleding van het personeel liepen. Daar keek ik mooi overheen. Nog wel even met Rini zitten praten, maar ik was daar al weer meer als een uur en moest verder. Nog 17 kilometer te gaan. Onderweg bij Beuningen nog een beker soep van de verzorging van Nuon gekregen. Die delen ze uit aan het eind, anders moeten ze het weggooien. De laatste kilometers werden wel erg zwaar. Een blaar op allebei mijn kleine tenen en de rechtse zat behoorlijk knel. Bij de sluis in Weurt vlak voor Nijmegen stond Bernadette aan de kant. W+N waren daar ook. Even gezeten en samen verder gelopen. In Nijmegen aangekomen kwamen we langs de Shamrock waar ik altijd blijf hangen. Dènis kwam al met een biertje aangelopen. Ik denk; aannemen en gelijk doorlopen. Het was inmiddels 16.15u dus kon ik toch niet lang blijven hangen daar. We moesten nog door de In de Betouwstraat, een smalle straat met café’s. Het was roze woensdag en erg druk met “roze”mensen aan de kant. Op een gegeven moment stonden we zelfs stil. Pinkangel Debbie is daar haar dure jas kwijtgeraakt, wat emotioneel heel hard aankwam. 16.40u over de finish, terwijl het weer behoorlijk aan het regenen was. W+N zijn gelijk naar de camping gegaan. Ik bleef nog even op de Wedren. Het werd erg koud en ik had m’n trui met Bernadette mee gegeven. Die korte broek was ook niet alles. Geschuild in de cateringtent en gewacht tot het beter weer werd. Dit samen met o.a. Kim en Erna, die ik ken van de vierdaagse twee jaar eerder. Uiteindelijk ging de zon weer schijnen en ben ik naar de camping gefietst. Na het eten gedoucht en op bed m’n blaartjes laten prikken door Bernadette en om 21.00u gaan slapen.  

Donderdag, de 3de dag:    Bij het opstaan ging alles wat moeizamer. Mijn rechter kleine teen was zeer gevoelig, vooral bij het aantrekken van de schoenen. Om 04.22u gestart. Moeilijke start, dit ging moeilijk worden. Na 1 uur en een kwartier was ik in Hatert bij  het Shell-station, waar Marcella net was komen aanfietsen.. Vroeger deed ik daar een uur over. Ben op de Amstel resevebank neergeploft die ze elke ochtend bij zich had en heb een lekker bakkie genomen. Jeroen, de buurman kwam voorbij gestrompeld, ook startproblemen. Olaf was al doorgelopen. Ik zat echt te twijfelen om ermee te kappen. Dit voor het eerst in 21 jaar. Eigenlijk was het niet echt mijn knie die ik voelde, maar meer de dingen die zeer gingen doen door het ontzien van de knie. Kappen of een pijnstiller slikken die ik van de huisarts had gekregen. Marcella haalde me over om het laatste te doen. Ook voor het eerst na 20 volbrachte 4-daagsen. Nog een kwartiertje blijven zitten, ik wist dat dat pilletje snel werkte, dat had ik al een keer uit moeten testen. Tijdens het lopen voelde je gewoon dat de pijn snel minder werd. Na ca, drie kwartier moest ik weer naar het toilet. Ik kwam langs het huis van de familie van Gerda. Gerda was vroeger huishoudster (tweede moeder) bij Bernadette thuis. Zij woont nu in Brazilië. Heb daar lekker op de WC gezeten. Wel even geld gedeponeerd in het potje voor de Braziliaanse straatkinders. Ik werd nog even voorgesteld aan de zoon van Gerda, die daar was. Renato, hij moest even zijn handen afvegen, want hij was aan het aardbeien snijden voor de tuinverkoop. Daarna weer opgelucht verder gelopen. Nu ging het weer heerlijk. De pijnstiller werkte goed. Ik was me wel bewust dat ik toch langzaam moest blijven lopen, want je forceert zonder dat je het in de gaten hebt. Een heel stuk met Charlie van de Angels gelopen. O.a. over ons werk e.d. gepraat. Plasmolen voorbij gelopen. Daar had ik vorig jaar nog 1 1/2 uur zitten feesten. Dus weer op schema nu. Tijmen stopte vlak voor de lus bij de angels die bij kennissen aan de kant stonden. De lus duurde ca. 2 uur. Vlak voor het einde van die lus had ik Berna aan de lijn. Net toen ik haar vertelde dat het wel lekker ging sprong de blaar op mijn rechter kleine teen. Dit deed erg zeer. Of stoppen bij het rode kruis na 500 meter of doorlopen naar het restaurant vlak voor de eerste heuvel, waar Wietske en Nienke al zaten en waar ze flesjes Gulpen bier hebben. Bij het rode kruis twee uur wachten? Dan maar Gulpen bier. Waarschijnlijk zou de pijn wel zakken. Eigenlijk was de blaar spontaan geprikt. Bij de rust stond Erik de uitgevallen buurman weer, met kennissen. Hij trakteerde mij op saté, een zeer goede lunch moet ik zeggen. Toen ik daar weer weg liep, was de pijn inderdaad behoorlijk weg. Lekker doorgelopen naar Groesbeek, waar ik Irene, Frans en Patrick tegen kwam. Frans was dames aan het weggeven aan voorbijkomende buitenlandse militairen. Voor Berg en Dal zat Bernadette bij de Scouting. W+N zaten er ook al en die werden lekker verwend door een mannetje van die scouting met bouillon. Ben redelijk snel weer doorgelopen. In Berg en Dal was het weer feest. De hele kennissenkring was weer verzameld. Feestje bouwen op de weg vooral. Met af en toe een biertje.

 
Foto's: dutch-dream-team.nl

Daarna met zijn allen naar de finish, ik stopte steeds wat korter, omdat ik langzamer moest/ging dan de rest. De militairen kwamen behoorlijk in tijdnood, want zij moesten nog 4 kilometer meer, naar Heumensoord, dan wij naar de Wedren. De volgende dag heb ik ze weer gezien, dus het is goed gekomen. Het laatste stuk door een woonwijk was erg gezellig. Wat dansen, wat polonaise lopen. Op een gegeven moment liepen Dènis, Bruno en ik voor de bezemwagen. Uiteindelijk kwam ik om 16.57u met de handen in de lucht over de finish. Daar kreeg ik op m'n donder van Herman, die met zijn hand op zijn hart stond na te blazen. Hij dacht dat ik het niet zou halen. Aart vond het jammer. Hij loopt nu nog steeds een vierdaagse op mij achter. Nog even nagebabbeld en naar de camping gegaan. Daar net aangekomen, kwam Bernadette aan met Chris, een vriendin van W+N, die ze van het station gehaald had. Om 21.00u na het douchen op bed gestort en geen blarenbehandeling meer gehad. 

   

Dat zou Bernadette de volgende morgen vroeg wel doen, dan stond ze wel met mij op, de schat. Wietske kwam nog wel aan de beurt, al was het met erge tegenzin.

Vrijdag, de 4de dag:    Iets eerder opgestaan vanmorgen. Bernadette heeft eerst even naar m'n voeten gekeken. Er hoefde niet veel aan te gebeuren. Alleen een nieuw tapeje erop. Gelijk een pijnstiller genomen. Toch wel gezelliger, met z'n tweeën opstaan. Jammer dat het regende, maar toen ik weg moest was het weer droog. Dus geen echte regenjas mee. Halverwege de fietstocht begon het weer te regenen. Even geschuild. Ik had nog een zware regenjas achterop mijn fiets. Die heb ik aangetrokken en bij de start weer op mijn fiets gedaan. Het was bijna droog. Gestart om 4.23u. Bij het winkelcentrum zaten ze nu met z'n drieën, Marcella, Tanja en Chris. Toen ik daar zat kwamen Erik en Leon uit Soest aanlopen. Ook een bakkie koffie, wat zeer gewaardeerd werd. Met ze meegelopen tot het grote restaurant halverwege Overasselt. Daar moest Erik het bos in nadat ik eerst zijn telefoonnummer had gekregen. Bij het podium van Stenders Vroeg van Yorin FM, net als de dag ervoor het codewoord genoemd en weer een geïsoleerde bidon gescoord. Na Overasselt het eerste lusje op. In de uiterwaarden van de Maas. Daar kwam ik weer naast een van de dames van het begin van de eerste dag te lopen. Haar vriendin bleef wat achter. Judith, vertelde dat ze in Nijmegen studeerde en dat ze samen met haar vriendin 50 km was gaan lopen, omdat ze met een vriend meeliepen. Die vriend is de eerste dag al afgehaakt. Het sterke geslacht hè. Doorgelopen tot over de brug over de Maas in Grave. Daar zaten Herman en Aart in het Oranje Hotel (in ieder geval iets met oranje.) Andere jaren zaten we altijd met veel mensen ergens buiten. Het regende zachtjes, dus maar bij die mannen gaan zitten. Biertje erbij, borreltje bij Aart in de koffie gedaan. Waarop hij heel goed sliep trouwens. 

  

Lang gewacht op de regen. Maar toch maar gegaan toen het wat minder werd.  Bij Gassel ging Aart het maïsveld in. Ik moest ook, maar ben doorgelopen tot de Dixies van Edet. Hier waren de Pinkangels ook aan het rusten. Ik koos het toilet die net voor me was gereinigd. Goeie zaak. Toen ik eraf kwam stond Debbie klaar met de roze verf voor in mijn haar. Ik was weer de de lul, net als de dag ervoor. Maar ik houd wel van een geintje. Stukje met Debbie meegelopen, maar ze ging veel te snel. In Beers was weer een feestje aan de gang. Biertje gedronken met de mannen van het Dutch Dream Team. Daar was Corrie ook, die ook naar Ierland is geweest en samen met mij de Grough Patrick opgeklommen is. Ik heb haar mijn laatste van de 12 gebrande CD's met foto's van Ierland gegeven. Deze had ik bij me voor alle Ierlandgangers die ik tegen zou komen. Nog even doorgelopen naar de plek waar altijd bekenden rustten en daar was het ook feest. Dan voor de laatste keer de lus van de 50 km (volgend jaar 40 km, i.v.m. mijn leeftijd.) Eerst nog een lekker uienbrood en wat te drinken gekocht bij een klein supermarktje in Beers en dan op pad. In Vianen (Br) een klein dorpje, is de enige kroeg die je tegenkomt op de lus. Het DDT stond er al buiten. Job was aan het bestellen en nam voor mij een flesje bier. Ik wist dat ze die daar hebben, al moest de kastelein hem wel van achter halen. Achteraf bleek Job hem niet eens betaald te hebben. Afscheid genomen van de kastelein, normaal zeggen we altijd "tot volgend jaar"maar voor mij dus niet. 

 

In Cuijk weer even gerust bij de Posthoorn, waar we altijd de achteringang nemen. Achterin de kroeg is het nooit druk en het is een goed afspreekpunt. Nog 15 km naar de finish (voor de intocht). Eerst de Pontonbrug over de Maas over, waar ze dit jaar ook een drijvende orkestbak aan hadden liggen.

  

Het begon toch redelijk zwaar te worden en ik was blij dat ik zat in Malden bij de Blokhut, waar altijd de bekenden van o.a. het DDT langs de weg zitten. Het was er behoorlijk druk en ook W+N kwamen daar aan. Wietske had het ook goed zwaar. Maar toen de meiden de wortels waar ze al vier dagen om hadden zeuren bij Erik en Eva van mij kregen konden ze weer lachen. In Breda had Erik ze wortels gegeven. Erik gaf ze in Beers aan mij voor als hij ze niet meer zou zien die dag.   

 

W+N liepen eerder door dan ik. Toen ik weer onderweg was liep er een jonge dame naast me die het heel moeilijk had en me bekend voor kwam. Ik probeerde haar op te beuren, maar toen barste ze helemaal in tranen uit. Het bleek de vriendin van Judith te zijn die er opeens ook bij liep. Tijdje met ze opgelopen en er kon weer een lachje af. Ik hoorde dat W+N al zachtjes richting Bernadette en de rest, die bij de Texaco-pomp op de St.Annastraat stonden, aan het lopen waren. Dus ik ben doorgelopen. Toen ik merkte dat ik niet samen met W+N bij de familie kon zijn, (Wietske moest naar haar vriendje Stefan, die Berna s'morgens van de trein had gehaald), ben ik weer langzamer gaan lopen. Wie komen er als een speer aanlopen; Judith met vriendin, die ineens de spirit had gekregen. Wat foto's bij de laatste controle genomen en het E-mail adres van Judith gekregen om ze op te sturen. Uit deze mailtjes bleek dat die vriendin Annika heet. 

  

Op een kruising moest ik nog even wachten, tussen de Braziliaanse wandelaars, op kruisend verkeer. Toen ik bij de familie aankwam moest ik wel even gaan zitten. Het werd mij emotioneel allemaal een beetje te veel en moest toch regelmatig even wat bij mijn ogen wegvegen. Maar voor een lekker koud biertje was goed gezorgd. We zijn met z'n drieën de intocht verder gaan lopen en hebben mekaar nog even op de foto gezet.    .

   

Vlak voor de finish heb ik nog ergens aan de kant met wat vreemde mensen zitten praten. Erg gezellig. W+N waren al binnen. Uiteindelijk ben ik een beetje uitgekiend om 17.57u, 3 minuten voor tijd, achteruitlopend over de finish gegaan. De anderen zagen dit op het grote beeldscherm op de Wedren. Weer een heel andere 4-daagse dit jaar. Maar onverwacht toch uitgelopen.
Nog even met de familie en met Herman, Aart en Martijn bij de kastanjeboom zitten kletsen. Herman liep voor de 10de keer en Aart voor de 20ste. Martijn net als Wietske z'n 4de en voor het eerst op de 40. Blije Wietske wilde wel even poseren met Stefan.

 

Daarna met Marcella nog verderop de Wedren bij het DDT en de Pinkangels gaan zitten. Alle bekenden hadden de 4-daagse uitgelopen. Daarna moest Marcella bij mij op de stang naar haar eigen fiets, die nog bij de Texaco stond. Tijdens een sanitaire stop in een café onderweg nog een afzakkertje genomen en de camera op de timer gezet.

  

's Avonds na de door Bernadette gehaalde Pizza's en Turkse pizza's met z'n allen te hebben verorbert, ben ik toch redelijk vroeg m'n bedje ingekropen. Het gaat je niet allemaal in de koude kleren zitten zo'n 4-daagse.

Zaterdag, de day after:    De Tentenkamp moest weer afgebroken worden. Stefan was 's morgens al weer op de trein gezet, hij moest voor 13.00u z'n krantenwijk gelopen hebben.  Voor je alles weer in die auto hebt. Twee tenten, een koelkast, zes fietsen, de rest van de bagage en zeven personen, waarvan 4 op de achterbank.

 

Eerst Chris in Utecht thuis afgezet. Daarna in de auto namens degenen die gelopen hadden de anderen heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen. Tenslotte had ik nog nooit daarvoor koffie gehad s'morgens vroeg onderweg.

BEDANKT DAMES !!!         Voor meer foto's, ga naar;  De Webdisk 

Terug