(Trainings-) Wandeltochten 2005
Laatst bijgewerkt 21-08-2006 21:30

Zaterdag 7 mei        11e Vecht en Buitenplaatsen Wandeling - Loenen a/d Vecht

Wietske en ik hebben als eerste training hier maar 15 km gelopen, mede omdat we allebei wat last van een blessure hadden. Wietske haar kuit, opgelopen bij het dansen en ik mijn knie(-en) door overbelasting in de Gym.
Start om 11.35u, het regende bijna de hele tocht, niet zo hard om de paraplu op te zetten, maar wel om langzaam nat te worden. We werden dan ook behoorlijk koud.
De tocht bracht ons langs de Vecht en tussen plassen door in Kortenhoef en Vreeland. Daar hebben we na ca. 2 uur een 20 minuten rust genomen in cafetaria De Oase. Waar we een heerlijk patatje pindasaus hebben verorbert.

Daarna nog een haf uurtje lopen naar de finish in gebouw 't Web in Loenen, waar we nog wat gedronken hebben en snel naar huis zijn gegaan voor een warme douche.

Zaterdag 14 mei t/m Maandag 16 mei        18e Internationale 3-daagse Breda 

De eerste dag: Samen met Tanja op de 15 km. De knie voelt nog steeds niet goed aan. Wietske en haar vriendin Nienke, die samen de vierdaagse van Nijmegen gaan lopen, hebben de 30 km gelopen. Tanja en ik hebben samen met Xinthia en haar moeder Christiane gelopen. Tanja loopt de laatste twee jaar samen met dit meisje en haar moeder, maar we spreken nooit wat af. Om 9.38u zijn we gestart en na ca 8 km, gerust bij een boerderij. Daar kwam ik Erik &n Eva en Irene, oude bekenden van me tegen. Een half uur gerust en toen een rondje van 2,6 km gelopen om weer terug te keren bij de zelfde rust. Weer een half uurtje gerust en toen weer verder.

 
Xinthia en Tanja

Nog een korte stop in een speeltuin 400 meter voor de finish. 14.30u gefinisht. Iets meer dan 16 km gelopen. Na een half uurtje kamen de vader en de broer van Xinthia binnen van de 30 km. Wij moesten nog vijf kwartier op de dames wachten. Na wat gedronken te hebben zijn we naar huis gereden.

De tweede dag: Vandaag is Bernadette ook mee. Wietske en Nienke zijn gelijk na aankomst vertrokken, om ca 8.50u. Zij moeten vandaag 40 km. Dat is voor hen voor het eerst dat ze die afstand lopen. Ik ben iets eerder dan Berna en Tanja (en Xinthia met moeder) vertrokken en was na 1 uur en 15 minuten bij de eerste rust op 7,2 km. De anderen volgden al snel en hebben er uiteindelijk 3 minuten langer over gedaan. Het was erg koud en winderig op de rust, maar gelukkig geen regen zoals die morgen bij vertrek uit Bilthoven. Daarna een rondje van bijna 7 km. Tanja en Xinthia waren vooruit gelopen en waren niet bij te houden door de moeders en de geblesseerde vader. Het was nog steeds redelijk koud op de rust, alhoewel de zon wat door wilde breken.

Daar na weer een km of 6 naar de finish, maar 1 km voor het einde was weer een speeltuin, dus. 

Uiteindelijk ben ik alleen aar de finish gelopen en heb daar mijn fiets achter uit de auto gehaald en terug het parcours op gefietst waar ik Irene met Remco en Eva met Erik tegen kwam en uiteindelijk Wietske en Nienke. Zij moesten toen nog ca. 10 km lopen.  Daarna bij de laatste rust met de eerst genoemden op ze zitten wachten. Het was inmiddels goed weer geworden. Uiteindelijk kwamen de dames om ca. 18.15u binnen en hadden ze het voor het eerst geflikt. Maar we moesten wel snel naar huis, want ze zaten redelijk stuk. Bravo Dames!!! 

De derde dag: Vandaag weer rustig aan. Tanja en ik 15 en Wietske en Nienke 30 km. De meiden ca. 9.10u gestart. Tanja, Xinthia en Christiane en ik, lekker pas om 10.02u. Voelde gelijk niet goed aan met mijn knie, dus rustig gelopen. Lekker wandelweer. Na 1uur en 10 minuten bij de rust op 5,8 km. Daarna moesten we weer een rondje van iets meer dan 2 km. Die heb ik even overgeslagen en ben lekker op die tuinstoel blijven liggen terwijl de anderen dat rondje door het bos deden.

Uiteindelijk heb ik er bijna 2 uur gezeten voor we weer met z'n vieren verder gingen. Laatste 6 km gingen niet erg lekker met deze knie. Tanja was ook behoorlijk moe, tot we weer een speeltuin tegen kwamen. Daarna nog 10 minuten en om 14.45u waren we binnen. Daar hebben we afscheid van Xinthia en Christiane genomen en zijn we met de auto terug naar de laatste rust gereden, waar Irene en Remco met maat en hond Bruno (aan wie doet me dat denken?) zaten. Erik en Eva kwamen later.

   

We hebben hier op Wietske en Nienke gewacht. Uiteindelijk zijn ze zo goed als laatste met z'n allen naar de finish gelopen. Daar kwamen ze om ca. 18.30 u aan.
Kortom weer erg gezellig en vooral mazzel gehad met het weer. In Bilthoven aangekomen, begon het nl. weer te regenen.

Zaterdag 21 mei en Zondag 22 mei        Internationale Wamdeltweedaagse Diekirch - Luxemburg 

De Vrijdag: Ben alleen in Mijn Hyundai-busje om 14.00 uur vertrokken naar Luxemburg. Door wat vertragingen pas om 18.30 uur in Diekirch aangekomen. Uiteindelijk mijn busje vlak bij de start kunnen parkeren op een nog redelijk rustige parkeerplaats. Ik ging n.l. achterin mijn bus overnachten. Heel veel bekenden ontmoet en lekker gezellig in de feestzaal vertoeft. Min of meer met José, Saskia (bekenden) en Ellen (een achternicht van Saskia en nieuw in het wereldje) afgesproken de volgende dag samen te lopen. 

De eerste dag: Toen ik die ochtend om ca 9.30u mijn broodjes stond klaar te maken bij de auto, kwamen de meiden net langslopen op weg naar de start. Ze zouden op me wachten, maar moesten nog inschrijven. Om ca. 9.50 uur zijn we gestart. Mijn knie speelde wel wat op maar het viel mee de eerste dag. Ellen had ook wat problemen met haar knie. Het weer was perfect, af en toe zon, wel wind, maar geen regen. 

Om ca 15.30 uur kwamen we bij de finish aan. Lekker bij de finish blijven hangen met veel bekenden. Erik en Eva (zie verslag Breda) zaten er ook nog. Die hebben me, nadat ik m'n douchespullen uit de auto had gehaald, meegenomen naar hun militaire kamp, een stukje lopen van de start/finish. Daar kon ik mee naar binnen zonder gecontroleerd te zijn bij de poort. Ik kon me douchen in de douchetent aldaar. Was goed te doen. Daarna weer feest in de muziekhal met de band The 7 Seasons

   

De tweede dag: Toen ik die ochtend weer op de zelfde tijd mijn auto uitkwam had ik al in de gaten dat het die dag niet soepel zou gaan met het knietje. Ik heb ook tegen de anderen gezegd, toen ze langs liepen, dat ze maar vast moesten gaan, omdat ik ze toch niet zou kunnen bijhouden. Inderdaad liep ik niet soepel, maar bij de laatste rust was ik weer bij. Dit omdat die anderen veel langere rusten namen.

 

Toch nog samen thuis dus. Medailles e.d. opgehaald, wat kletsen her en der en uiteindelijk op het terras bij de muziektent met een man of wat gaan zitten. Met z'n allen een potje gemaakt voor het bier e.d. Martien (Dutch Dream Team) entertainde het hele terras 

en de "geweldige" band kon onze verzoeknummertjes niet spelen. Deze stonden niet in hun computer. Door dat wij de enigen waren die een beetje aan (b)/(f)eesten deden kwam de zanger bij ons aan tafel zitten. 
Inmiddels zat Ellen gewassen en opgetut op haar date Bert te wachten, die uiteindelijk ongedouched in zijn militaire wandeloutfit aan kwam kakken. Nou, dat moest ie even horen.Toen ik om 21.50u eindelijk bij de militaire douches aankwam met m'n zere benen, bleek deze om 21.45u te zijn gesloten. Dan maar een beetje opgefrist en omgekleed. 

De meeste wandelaars gingen die dag nog naar huis, maar van de bekenden waren er toch nog wel wat. Om ca. 24.00 uur gaan slapen.

De Maandag: Om 9.00u opgestaan, wat broodjes klaargemaakt en gegeten en om 9.15u weggereden. Vlak voor de Belgische grens getankt en sigaretten/shag voor collega Albert en Marcella gekocht. In Nederland een kwartiertje eruit geweest maar 40 km voor het einde toch nog maar even op een parkeerplaats 20 minuten achterin de auto gaan liggen. Ik werd te slaperig. Daarna ging het weer goed. Alleen bij het uitstappen van de wagen zakte ik bijna door m'n knieen van vooral de spierpijn in mijn kuiten. Om ca 14.15u thuis aangekomen. Toch een geslaagd weekend.
Voor meer foto's, ga naar ;  De Webdisk 


Zaterdag 4 juni        
2de FalconWalk te Schaarsbergen 

De meiden, Wietske en vriendin Nienke moesten eigenlijk wel weer een stukje trainen. Dus zijn we met z'n drietjes op pad gegaan. Zij 30 km en ik 15 km. Die 15 bleek later nog te veel voor mijn knie te zijn. Om 9.10u zijn WenN gestart waar ik nog een extra bakkie koffie heb genomen. Die overigens gratis was, goed geregeld door de luchtmobiele brigade. Om 9.35 u ben ik ook maar weggegaan. Het was behoorlijk nat, maar weer net niet genoeg voor de paraplu. Ik liep hele stukken alleen door het bos. 

  

Op een gegeven moment stak er een moederhert met achter haar aan een jong mijn pad over, de hei op. Ik snel mijn fotocamera gepakt want ze moesten achter de bomen vandaan komen in mijn richting. En ja hoor daar waren ze weer. Maar ja die digitale camera's van tegenwoordig hebben een vertraging. dus dit was het resultaat:

   Jammer dan. 

Mijn knie begon aardig zeer te doen en toen ik om 12.30u binnen kwam in een plensbui was ik behoorlijk aan het strompelen. De meiden hadden me inmiddels telefonisch gemeld dat ze op een rust waren waar ze eigenlijk nog niet konden zijn en ze waarschijnlijk een stukje afgesneden hadden. Uiteindelijk kwamen ze en uurtje of drie later dan ik binnen. Nog een gratis pannekoekje gegeten en weer naar huis gereden. dat de meiden zich nog niet afgemeld hadden kwamen we achter toen we bijna thuis waren. Dus geen stempeltje en een gratis zaklampje van het leger voor hen. 
Jammer dat het net als vorig jaar slecht weer was, maar deze tocht is zeer aan te raden. Mooie omgeving en op de 30 ook behoorlijk klimmen (Postbank e.d.) en dalen.  

Maandag 6 juni t/m Donderdag 9 juni         Avond 4-daagse De Bilt-Bilthoven 

Ik had me voor de 31ste keer ingeschreven en zou hem samen met de jongste dochter Tanja  de 15 km gaan lopen. Helaas had ik zulke problemen met m'n knie dat ik er vanaf moest zien. Bernadette heeft mijn taak overgenomen. Op de eerste dag heb ik ze onderweg koffie/limonade en koekjes gebracht.

  

De tweede dag is ook prima verlopen. Die avond was ik op de Algemene ledenvergadering van de korfbalclub.
Inmiddels was ik met de knie naar de dokter geweest, die me naar de Orthopedie van het ziekenhuis verwees en me een pijnstiller liet uitproberen. Hiervoor ben ik op dag drie met Tanja de avondvierdaagse gaan lopen. 15 km, een martelgang. Gesloopt 's avonds op de bank. Een pilletje genomen, gekoeld en Nederland onder 20 af zitten kijken tegen Japan. Toen ik daarna opstond voelde ik heel veel minder pijn aan mijn knie. Pas de volgende avond begon het weer zeer te doen. Die pilletjes werken dus wel. Marcella en ik zijn Bernadette en Tanja gaan inhalen bij de intocht, met bloemen en natuurlijk snoep. Hier hadden wij ons keurig op de Hessenweg op het terras van Café Qwibus geposteerd. Was goed uit te houden.
Al met al, voor het eerst in 20 jaar geen avond 4-daagse voor Jannes.

In het ziekenhuis hebben ze mij meegedeeld dat de knie behoorlijk slijtage had en waarschijnlijk de rechter binnenmeniscus beschadigd is. Er is een goedje (kruipolie) geïnjecteerd om het gewricht wat soepeler te laten functioneren, maar daar heb je pas na een week of zes baat bij. Voorlopig even afwachten en anders alsnog een kijkoperatie. Ierland zal al hel moeilijk worden en 4 keer 50 km in Nijmegen zit er waarschijnlijk niet in ditjaar.

 

Zaterdag 25 juni         2e dag Amersfoortse tweedaagse 

Kijken naar wandelen, een heel nieuw fenomeen. Ben 's middags naar de rust bij Bergzicht gegaan, waar Herman Hoogstra en Martijn, z'n neef aan de pannekoek zaten. Daarna naar de volgende rust; Restaurant Bos en Heide waar  ik de mensen van het Dutch Dream Team tegen kwam. Biertje gedronken, praatje gemaakt

 

 en daarna naar de finish op het sportpark in Amersfoort. Daar heb ik eerst nog TV gekeken naar het Nederlands voetbalelftal onder 20, die al achter stonden toen ik kwam. Een broodje nieuwe haring met ui gegeten en op het voetbalveld met een aantal bekenden lekker zitten kletsen. Dolf en Marijke uit Leusden waren er ook weer en werden door Ellie, dochter van Marijke, verwelkomd.  Tussendoor nog even gezien hoe Nederland met de twaalfde penalty verloor van Nigeria. Met Dènis nog een behoorlijk tijdje met Aefke en Debbie van de Pinkangels zitten dollen. 

 

Al met al, best wel gezellig, maar zelf meelopen is toch een stuk leuker. Met de knie gaat het nog niet al te best.

 

Dinsdag 28 juni t/m dinsdag 5 juli         7 dagen naar de 4-daagse van Castlebar in Ierland

Ik wist dat ik in Ierland niet echt mee zou kunnen komen met mijn vrienden, daarom heb ik me ook niet aangemeld voor de 4-daagse. Ik zou wel zien wat er van terecht zou komen. Omdat ik er al voor de 8-ste maal naartoe ging wist ik dat ik me er toch wel zou kunnen vermaken. Dat is gebleken. 

Dinsdag, de 1e dag:  's Morgens thuis mijn haar nog geschoren, Marcella heeft de punt achterop mijn hoofd gedaan, prima. Erwin Tingen heeft me opgepikt in het begin van de middag. We zijn eerst naar het Stadion van FC Utrecht gereden om het vorig jaar beloofde shirt voor Una, de uitbaatster van onze stampub in Castlebar te kopen. Dit had nog wat voeten in de aarde, want 's middags moest daar de wedstrijd Argentinië-Brazilië gespeeld worden en alles was afgezet.
16.15u bij Eindhoven Airport gearriveerd, waar al een aantal mensen van onze groep van 21 stonden te wachten. Voor het inchecken eerst maar een pulletje bier gekocht om te wennen. We hadden tijd zat.      

  

In het vliegtuig, dat om ca. 16.15u opgestegen is, kreeg ik voorrang bij het instappen, zodat ik een plaats bij de nooddeur had en mijn been lekker languit kon laten liggen. Goede zaak. Vanaf Dublin Airport hebben we een bus gehuurd om in Castlebar te komen. Ca. 4,5 uur in de bus. Uiteindelijk met een tussenstop, waar de eerste Ierse pints werden genuttigd, kwamen we s'nachts aan om ca. 01.00u. Sliep samen met nog 5 man in een huis op Viewpoint. Ik annexeerde gelijk de 1 persoonskamer op de begane grond. Bleek later niet ideaal te zijn i.v.m. het zeer vroege opstaan van de heren van de marine (Jan en Theo), die dan gelijk met de pannen begonnen te rammelen achter het zeer dunne muurtje tussen mijn kamer en het keukenblok. 

Woensdag, de 3e dag: 's Morgens eerst ontbijt met koffie in de koffiebar bij het winkelcentrum (zie foto), er waren nog geen inkopen gedaan natuurlijk . Daarna naar m'n stampub Sloyan's Bar, waar Una mijn FC Utrecht shirt in ontvangst nam.

    

s'Avonds werd een deel van onze groep bij Michael Baynes thuis uitgenodigd voor een barbecue, wat door het slechte weer een buffet werd. De kinderen van Michael en Collet eisten de aandacht op en iedereen kwam aan de beurt om zich te verkleden.

 

Die avond later hebben we ons nog prima vermaakt in de disco van Cox's

  

Donderdag de 3e dag: De eerste wandeldag. Toen ik opstond waren Theo en Jan de ontbijtspullen al weer aan het afwassen. Daarna heb ik m'n eigen ontbijtje gemaakt en was nog ruim op tijd bij de start van de Ramble om 9.00u. Zelf ging ik niet de Ramble lopen, die gaat dwars door de natuur over heuvels, veen en kuilen. Maar ik heb dat tenslotte al 7 keer 4 dagen eerder gedaan. Ik ben gestart op de 20 km over de weg.  

  

Op een gegeven moment liep ik exact op de plek waar de Ramble en de 20 even samen liepen. Voor de rest liep ik bijna alles alleen. Ik heb nu ook weggetjes en huisjes e.d. gezien die we anders nooit tegen kwamen.

  

Dan kom je gewoon een bron tegen aan de kant van de weg en kun je je drinkflesje bijvullen.
En als je alleen loopt en toch op de foto wil, dan zet je je camera gewoon op de timer.

  

Een stukje verderop was een stel uit Londen aan het lunchen langs de kant van de weg. Julia en Kurth vroegen mij een hapje mee te doen. Ik was Kurth bij de start al tegen gekomen, toen vertelde hij me dat hij niet zo fit was. Dat had met de vorige avond te maken. Worst, brood met salami, rood wijntje erbij. Prima hoor.

  

Bij de finish heb ik ze een pint bier aangeboden. Nog wat nagebabbeld en 's avonds in de pub werd er zoals ieder jaar geroeid op het kleine café aan de haven. (The Red Rose Café at the Harber)

  

Vrijdag, de 4e dag: Erwin Tingen, mijn reisgenoot bleef die dag op z'n bed, hij had wat maagproblemen. Dat krijg je met dat vreemde eten en drinken. Ikzelf had om 10.30 u afgesproken bij Laugh Lannah, buiten Casltlebar waar José en Corrie logeerden. Deze ken ik al een paar jaar van het wandelen. Patrick en Armand kwamen ook daar naartoe. Patrick (Paddie) een Ier zou ons daar met de auto oppikken om naar de Grough Patrick, de op één na de hoogste berg (meer dan 700 meter) van Ierland te gaan. Zij zouden die gaan beklimmen. Ik had mijn twijfels daarover maar zou in ieder geval wat anders zien dan de voorgaande 7 jaar. 

  

Ondanks de waarschuwingen onderaan de berg, waar Patrick het nog even natter maakte toen hij uit de broek ging, zijn we (Ja , ik ook) naar boven gelopen.

  

Het weer zat niet mee, hoe hoger je kwam hoe mistiger en natter het werd. Op het laatste,  erg steile stuk kon je nog maar een meter of tien zien. Toch hadden Corrie en ik even tijd om een foto van elkaar te nemen. 

 

Corrie, zij had ook wat problemen met een been, en ik waren wat achter gebleven t.o.v. de andere vier. Uiteindelijk na ca. 1 uur en 50 minuten bereikten we het kerkje op de top, waar de anderen al een kwartiertje stonden te kleumen.

  

Mede hierdoor en natuurlijk ook omdat het slecht weer was gingen we maar snel met de afdaling beginnen. Dit was nog beroerder dan naar boven. Aan het eind begonnen m'n benen te trillen van vermoeidheid. Met m'n knie viel het eigenlijk wel mee. Na ca. 1 uur en 40 minuten waren we weer beneden. In de pub beneden nog wat gedronken, maar moesten daar wel heel lang op ons drankje wachten. Die oude man achter de bar was niet vooruit te branden. Maar ja, we hadden tijd, alhoewel we wel met natte kleren zaten.

  

In die pub kwamen wij er achter dat er ook bergloopwedstrijden gehouden werden en dat het record voor naar boven en beneden op 42 minuten stond. Volgende keer maar weer proberen. Deze bedevaartroute wordt trouwens door sommigen jaarlijks op blote voeten gelopen.
's Avonds in de pub speelde er een driemans band 60-ger jarenmuziek, met een oude knar die heel verdienstelijk gitaar speelde en zong. Erg gezellig al die oude meezingers. José ging nog even dansen met voor ons een oud vrouwtje. Deze bleek maar 54 jaar te zijn, maar had altijd gedronken en gerookt.

  

Zaterdag, de 5de dag: Vandaag zou Paddie ons naar Achill Island rijden. Maar op dezelfde afspreekplaats als de dag ervoor kregen Patrick en ik van José en Corrie te horen dat hij wegens omstandigheden thuis niet zou komen. Inmiddels had ik van Patrick al begrepen dat er wat andere dingetjes speelden. Armand had voor de Ramble gekozen vandaag. Dus waren we met vier. Dan maar een auto huren en naar Achill Island, ongeveer het westelijkste puntje van Ierland, waar je Amerika bijna kon zien liggen, rijden. Het duurde bijna twee uur voor we die auto te pakken hadden. Lopen in de regen naar de andere kant van Castlebar, waar de autoverhuur bleek te zijn verhuist naar vlak bij de plek waar we vandaan kwamen.  

  

Vlak voor Achill Island ligt een strand Keel Beach, waar we eerst een bakkie gedaan hebben en Patrick en ik een potje pool gespeeld hebben. Toen we weer naar de auto gingen, liepen er wat schapen met ons mee.

 

Doorgereden naar het eind van de weg, naar de berg op de punt van Achill Island. Erg guur weer, maar de moeite waard. Je waaide zowat van het strand. Zwemmen werd afgeraden.

      

Nog even gekeken of ik Amerika zag, maar te veel zoute regen. Er zou eigenlijk naar boven gewandeld worden, maar het was zulk slecht weer.  Ik was het niet van plan met die knie. Uiteindelijk stond ik nog het hoogst van allemaal op die berg toen iedereen weer naar beneden ging.

 

Bij het dalen was ik nog even lekker op m'n kont gegleden zoals je ziet. Op de terugweg zijn we bij Keel Beach nog het strand opgegaan. Een strand met allemaal rondgesleten keien. 

  

Daarna weer naar Castlebar gereden, want 's avonds stond de jaarlijkse dartswedstrijd op het programma tegen de Ieren in Sloyan's Bar. Een aantal van ons moesten eerst nog een pizza naar binnen werken voor de strijd kon beginnen. Una had na de afgelopen twee jaar te hebben verloren, maar eens een paar echte darters uitgenodigd. We zagen al van te voren dat we dit niet gingen winnen. Uiteindelijke uitslag 9-2 voor Ierland.

 

Maar we hebben het toch nog wel even gezellig gemaakt daarna. Uiteindelijk zat ik om 03.30 uur nog met het personeel een afzakkertje te drinken, al kreeg ik die niet erg goed meer naar binnen. 

  

Zondag, de 6de dag: Volgt.                                                           

    

Dinsdag 19 juli t/m vrijdag 22 juli            89ste Internationale Wandelvierdaagse Nijmegen

Terug