Zeewolde tot Zeewolde  2008
Laatst bijgewerkt 20-09-2008 18:58

Hier mijn bevindingen over de ZtotZ-tocht (Zeewolde-Zeewolde) Die ik van vrijdag 12 september 19.00u tot zaterdag 13 september 2008 16.58 u heb gelopen.

Ik heb in m’n leven al een keer of zeven een 110 km gelopen, maar wat me hier overkomen is slaat werkelijk alles.
Uiteindelijk, nadat het 's middags constant geplensd had, viel het weer best wel mee. Het was wel erg vochtig in de nacht en eigenlijk best wel benouwig. 
In onze vriendenkring zouden er ook twee estafetteploegen meelopen, maar die konden we net niet rond krijgen. Dus maar één ploeg met wat mensen die gewoon meeliepen. Deze mensen zijn uiteindelijk degene geweest waardoor ik toch over de finish ben gekomen.
Tot de tweede post heb ik met Henny en haar dochter Wendy gelopen. Daarna ben ik alleen verder gegaan. Alles ging uitstekend. Bij de eerste estafettewisseling op post 4 (ca.25km) was ik al meer dan een uur weg voor de tweede ploeg (mijn vrouw Bernadette en m’n zwager Egbert) daar weg ging. Bij wissel 2, op 55 km was ook nog niemand te bekennen.
Ik liep ca. anderhalf uur voor. Heb Nico van Kouterik om ca. 01.30u nog ff gebeld, de vriend, waar ik ooit in 1984 mijn eerste 4-daagse mee gelopen heb, vierde zijn 50ste verjaardag. Ik had daar ook een leuk feessie kunnen hebben. Kwam Teus (knutsel) van het wandelforum Walkers4Walkers onderweg ook nog tegen en alles ging goed.

Henny en Wendy                                                                            Teus (knutsel)

Toen begon, na post 10, waar de bami en de gebakken eieren zeer goed smaakten en ik wat droge kleren had aangedaan, een beetje de ellende. Ik had geen trui aangetrokken en alleen in een polo en een reflectiehesje begon het behoorlijk koud te worden tegen de schemer.
Ik zo’n motorbegeleider aangehouden. “Kan je me ff matsen” Kan je voor mij op post 10 uit de oranje rugzak, die daar en daar staat met loopnr. 59 de groene trui die er in zit, niet even me ophalen?” Zegt ie: “Ik probeer voor je bij post 11 bent, die trui bij je te krijgen.”
Toen ik bij post 11 was kwam ie aanrijden. Zegt ie tegen een ander motorrijder: “Ik heb een trui voor een meneer, maar…” “Die meneer ben ik”zei ik. “Oh ja, Ik had al 2 keer de verkeerde aangeschoten onderweg.” Geweldig hè? 

De behulpzame motorrijder                                                          De behulpzame EHBO-man

Kon het daarna niet echt warm meer krijgen. Tussen post 11 en 12 ging het steeds minder.
M’n voeten begonnen te branden en ik kwam niet meer vooruit. Op post tien liep ik direct naar de brancard van de EHBO. (Is vrij nieuw voor mij.) Hete sokken uit, ze branden bijna. Als je op de onderkant van m’n hielen drukte deed het erg zeer. 
De EHBO-man zag er verder niets aan. M’n voeten werden ingesmeerd met een olieachtig spul met arnica en iets van kampferspiritus. 
Toen kwam Dènis de tent binnen lopen. Zag me liggen en moest natuurlijk lachen. Dènis was op z’n eentje de derde etappe gaan lopen, hij had het op 55 km overgenomen van Bernadette en Egbert en had me daar dus al ingehaald.
Toen ik weer op pad ging, gleden m’n voeten wel iets in m’n sokken van die olie. 

Samen met Dènis

 

Tot het volgende etappewisselpunt (ca 81 km) met Dènis samen gelopen in een redelijk tempo. Daar zouden Daniëlle en Renate het van hem over gaan nemen. Deze waren daar nog niet door Debbie gebracht toen wij daar aankwamen. Nog ff naar de Dixie gestrompeld, het regende al weer een beetje. Nog een lekker omeletje gegeten. Daar kwam Debbie met de meiden. 
Ik constateerde toen, dat het kruis van m’n broek a. 10 cm was open gescheurd. Een echte slijtage/vaselinescheur. Heel gelukkig had ik bij Debbie in de auto ook nog een tas met verschoningen liggen. Eigenlijk had ik in m’n hoofd al het idee om te stoppen (Ook heel nieuw voor me). Maar je mag niet bij mij in de auto zei Dènis tegen me, dus je gaat maar door.
Dus toch maar verder omkleden. Renate en Danëlle wachtten wel op me. Schoon shirt aan. Reservebroek aan, waar de pijpen mooi zwart en de broek zelf grijs versleten van was. Besloten de regenjas niet mee te nemen. Ik was degene die steeds gezegd had dat het van af 12.00 uur mooi weer zou worden. Het was toen 11.00 uur. 
Nou daar gingen we hoor. Heel langzaam in het begin, wat deden die hielen zeer. Ik kreeg wat praatjes door die meiden natuurlijk, maar dat duurde niet zo lang hoor. Na een uurtje post 15 Biddinghuizen. De dames wilden even toiletteren, dus even stoppen. Koste maar 5 minuten, maar wel weer opstarten natuurlijk. Probeerden nog wat moppen te verzinnen, maar moeizaam alles. Begon eindelijk de zon te schijnen, was ie voor mij al snel te fel natuurlijk.

Renate en Daniëlle hielden me op de been                                     Al ging het niet echt makkelijk

Post 16, direct doorgelopen. Beter! Gewoon voortstrompelen. 
Op post 17 (99,7 km), op de Hardererdijk, wilden Daniëlle en Renate toch wel even rusten, ze hadden ook nog zo goed als niet gestopt, de lieverds. Scannen deden ze voor me, pasta halen, waterflesje vullen, goed, Daan.
Na een dik kwartier gingen we weer op pad. De eerste meters, ik voelde als ik mijn voet weer optilde van de grond, dat mijn complete vel onder mijn hiel gewoon even aan mijn sok bleef zitten. Toch maar twee van die roze m&m’etjes genomen. Bedankt Daan. 
Tempo, ca 5 km per uur, dat liepen mijn dochtertjes ook toen ze 7 jaar oud waren. 
Op de laatste post (18, 105 km) stond mijn vrouw Bernadette ons op te wachten. Ze ging de laatste 5 km weer met ons meelopen. Ik ben daar na de begroeting natuurlijk, gelijk doorgelopen, want stoppen was niet meer aan de orde. Scannen aan de anderen overgelaten.

Bernadette liep de laatste 5 km weer mee

 

Vlak voor de finish wachtten de anderen van de estafetteploeg, om gezamenlijk over streep te gaan. Gewapend met onze confettipistolen en luid joelend bereikten we ons doel.

Met z'n allen over de finish                                                Met een interviewtje

Heel snel afgemeld en spullen gepakt en blijven lopen, om uiteindelijk die kouwe Amstel in ontvangst te mogen nemen. Dat hadden de dames goed verzorgd, met brood, olijven en anders drankjes. 
Ook Sunny wil ik nog even speciaal bedanken voor haar SMS-steun onderweg.

De zere voetjes:                                                                          Zeer hieltje:



Conclusie: Als Dènis, Renate/Daniëlle en wat dacht je van Debbie, er niet geweest waren had ik dit nooit volbracht en was ik waarschijnlijk bij 75 km gestopt. Misschien was dat wel beter voor me geweest, maar OK. lol
Waarom ik zulke problemen heb gekregen? Ik heb nog nooit een blaar onder mijn hiel gehad.
Misschien was de behandeling van de EHBO niet goed, maar daarvoor voelde ik al iets, dus.
Ik heb een paar weken geleden nieuwe hakstukken onder mijn versleten Lowa’s laten zetten.
Dat zou het kunnen zijn, iets met demping of zo. Toch maar nieuwe kopen en volgend jaar weer proberen.
Wat ook nog een oorzaak kan zijn: Post 12, waar ik die behandeling kreek was op Parkeerplaats "De Aal"

Terug